زمانی که چرم ها به محصول تبدیل می شوند به سختی می توان آنها را تشخیص داد. البته این بدین معنی نیست که ما نمی توانیم خرید مطمئنی داشته باشیم. برای این کار چند روش وجود دارد.
۱- اگر امکان دیدن پشت چرم را دارید ببینید آیا پرز یا الیاف نسبتا بلند و قابل لمسی دارد. البته بعضی چرم های مصنوعی هم این پرز را برای گمراه کردن دارد ولیکن با کمی دقت می توان چنین بافت طبیعی را تشخیص داد.
۲- بافت رویه چرم تکسچری یکسان ندارد و د ر جاهای از از سطح چرم رگ و ریشه هایی وجود دارد که تکرار نشده و همینطور لطافت رخ چرم با کمی دقت قابل تشخیص است.
۳- گرفتن آتش به رخ چرم که سریع آب نشود و بوی چرم به مشام می رسد.
۴- دست آخر از جایی خرید کنید که از متریال مصرفی اش مطمئن باشید. این بهترین و راحت ترین روش برای خرید محصولات با مواد اولیه اصل است.
نکته: همه این روش ها در مورد چرم های کرومی که رنگ و لاک زیادی روی آنها به کار رفته و با دستگاه بافت و طرح خاصی به آنها دادند، صدق نمی کند. زیرا هم بافت اصلی چرم مشخص نیست و همینطور رنگ و لاک رویه چرم در اثر آتش گرفتن می سوزد.
چرم هایی که با روغن فراوری می شوند و یا فینیش نمی شوند ( یعنی مثل چرم های کرومی لاک سنگین ندارند) امکان خط افتادن دارند که دوباره با اصطکاک دست به حالت اول بر می گردند. در واقع حالت طبیعی چرم به این صورت هست. معمولا این اتفاق در دسته چرم گیاهی و نبوک وجود دارد.
این چرم ها ماهیت خود را حفظ کرده و با گذر زمان حس قدمت و اصالت پیدا می کند و بسیار جذاب تر می شوند.
نکته دیگر اینکه این گونه چرم ها بخاطر باز بودن منافذشان امکان عبور هوا را داشته و با چرب کردن می توان عمری دوباره به آن ها داد.
چرم هایی که فینیش نشدند را می توان روغن مالی کرد. گرچه به رنگ پایه چرم هم بستگی دارد.زیرا رنگ های چرم جوهری هستند و و روی آن می نشیند؛ یعنی رنگ پایه به عنوان رنگ چرم می شود و بعد خشک شدن رنگ دیگری به دست می آید.
در واقع آب و مواد شوینده دشمن اصلی چرم هستند و در حقیقت نباید آنها را شست. برخی محلول های خارجی هستند که امکان شستشوی چرم را می دهد. اما در ایران موجود نیست. و یا حداقل بسیار اندک هست و اطلاعات نوع متریال مصرفی و منبع تهیه آن ها چندان دقیق نیست.
خیر. سوال خیلی خوبی است. رنگ طبیعی پوست حیوان به رنگ شکل زیر است. اینکه شما گاو قهوه ای و یا سیاه و سفید می بینید رنگ موی حیوان است و نه رنگ پوستش. بعد از دباغی با رنگ های مختلفی پوست را رنگ آمیزی می کنند.
خیر. این چنین مقایسه ای در اصل نادرست است. اینکه پوست حیوان در فرایند گیاهی یا شیمیایی دباغی شده و به چرم تبدیل بشود و کدام خوب و بد است در اساس مقایسه نادرستی است. فقط روش دباغی آن متفاوت است و همینطور گستردگی و در دسترس بودن مواد در آن کشور، مورد مصرف و صرفه اقتصادی و …
اگرچه رفته رفته این نوع چرم ها خاصیت خود را از دست می دهند.
اما اگر بخواهید کفش از جنس چرم داشته باشید میتوانید از چرم کرومی استفاده کنید چون نه جریان هوا دارند و نه جذب عرق می کنند.
بر روی سطح چرم هایی که خط می افتد و فینیش نشده اند را می توان با انواع روغن ها چرب کنید. بهترین و بدون آسیب ترین وازلین است که حتی برای کفش هم گزینه بسیار خوبی است. بعد از چرب کردن چرم اگر فرچه پولیش دارید مکرر روی آن بکشید تا در اثر اصطکاک کاملا روغن به خورد چرم برود و دیگر حس چرب بودن روی سطح چرم دیده و لمس نشود.
بهتر است سطح چرم نبوک را هرگز چرب نکنید زیرا بعد از روغن خوردن حالت لطیف خود را از دست داده و شبیه چرم های دیگر می شود.
بله واقعا پوست این حیوانات هست که به چرم تبدیل شده اند.
چرم شتر یکی از نادر ترین چرم های موجود در بازار می باشد. این چرم بسیار شبیه به چرم گاوی می باشد با این تفاوت که مقاومت و استحکام آن بسیار بیشتر است. به عبارتی دیگر فیبر موجود در ساختار این نوع چرم، ده برابر بیشتر از چرم گاوی است. چرم شتر بافت و مشتری خاص داشته، همینطور خیلی تنوع دباغی و رنگ ندارد و بیشتر برای کیف استفاده می شود.
شتر مرغ پوستی نازک تر نسبت به گاو داشته و از نظر قیمت کمی گران تر است و. به نسبت از استحکام کمتری برخوردار است.
پوست مار و کروکودیل هم بخاطر بافت خاصی که دارند و همینطور اندازه کوچک، بیشتر برای کفش و کیف پول استفاده می شوند.خیلی مقاوم نیستند و بخاطر قیمت خیلی بالا مصارف لوکس تری دارند.
